Síðustu ár hef ég, frekar ómeðvitað verið að færast nær og nær því­ að vera grænmetisæta. Vissulega hefur það töuverð áhrif að Sigrún er grænmetisæta en hún er ekki að reyna að hafa nein áhrif á hvað ég borða þannig séð. Það eru margir sem tala um að grænmeti sé ekki matur heldur meðlæti en þeir hafa þá lí­klega aldrei smakkað almennilega grænmetisrétti. Ég get alveg viðurkennt að mér finnast t.d. soðnar gulrætur alls ekki matur, reyndar ekki heldur meðlæti, svona ef út í­ það er farið, en í mínum bókum jafnast góður grænmetisréttur hjá Sigrúnu alveg á við gott kjöt.
En ég held að núna eigi ég alveg eftir að skipta eftir að hafa horft á Farm to fridge, video um meðferð á dýrum í­ matar­ framleiðslu. Alls ekki fyrir viðkvæma!

Ég veit að þetta er ekki eins slæmt hér heima, en þetta vekur mann samt til umhugsunar á hvernig ástandið hér heima er í­ raun og veru? Ég vann á kúabúi eitt sumar og það var nú ekki hægt að kvarta undan meðferðinni á beljunum þar, það var hugsað vel um þær og kallað í­ lækninn ef eitthvað var. Auðvitað vil ég trúa því­ að það sé eins með önnur mjólkurbú á landinu. En ég hef lí­ka séð inn í­ kjúklingabú og það var alls ekki um hamingjusamar hænur að ræða þar. Hvernig er svo ástandið á sví­nabúum eða þar sem nautgripir eru ræktaðir fyrir kjötið. Ég man t.d. eftir auglýsingu frá Argentí­nu steikhúsi þar sem þeir voru mjög stoltir af því­ að nautakjötið þeirra kæmi af nautum sem hefðu hreyft sig alveg óskaplega lí­tið um ævina. Þýddi það þá að kálfarnir höfðu svo lí­tið pláss að þeir gátu sig hvergi hreyft og komust heldur ekki út undir bert loft?

Hugsum aðeins málið.

Þú getur sagt eitthvað.