…er þá ekki kominn tími til að taka sig á? Já, mamma var að skamma mig um daginn fyrir að það væri ekkert að gerast á þessari bloggsíðu minni. Ég held að ég verði barasta að bregðast við því og reyna að endurvekja bloggið. Búinn að vera í dvala allt of lengi.

Ég get nú samt ekki sagt að það sé neitt rosalega markvert sem er í fréttum. Látum okkur sjá, hef ekki bloggað síðan í apríl, jú það hefur nú eitthvað smá gerst. Við Sigrún vorum t.d. allan maí úti í London. Var voða næs að fá smá forskot á vorið, hitta vini og kunningja og hafa það gott. Svo hef ég líka verið að vinna að því að skipuleggja Norðurlandamót Kaffibarþjóna (www.nordicbaristacup.com) ásamt fleira góðu fólki. Eins og nafnið bendir til er þetta keppni milli kaffibarþjóna frá öllum norðurlöndunum. Keppnin er frá 16. til 19. september og er bæði í Reykjavík og svo verður farið með allan skarann út á land líka. Þetta er heljar production, gert ráð fyrir 120 manns, allt forfallnir kaffinördar. Það er enn alveg heill hellingur eftir sem þarf að ganga frá áður en þetta byrjar svo mér ætti ekki að leiðast næstu 2 mánuði. Fyrir utan þetta hefur lífið aðalega snúist um vinna, borða sofa, eins óspennandi og það er. Ætlaði að vera miklu duglegri að fara í göngur í sumar (gerði eina mislukkaða tilraun, þurfti að snúa við) og var líka að vonast til að geta farið í hestaferð í sumar. En það er nú líka bara sjálfum mér um að kenna að kunna ekki að segja nei við vinnu. Það er heldur ekki hægt að segja nei við vinnu á þessum síðustu og verstu…

Það er kannski bara ráð að láta þetta duga í bili. Er ekki sagt að maður eigi að fara hægt af stað? Kannski von til þess að maður haldi þessu betur við núna, batnandi manni er best að lifa og allt það.