Það er ekki hægt að segja að ég hafi labbað þarna inn og horft á þetta kaffihús sömu augum og bara eitthvað kaffihús úti á götu, væntingarnar voru gríðarlegar. Ekki bara það að nokkrir fyrrum starfsmenn Kaffitárs væru að vinna á Estate heldur líka það að Klaus Thomsen, heimsmeistari kaffibarþjóna 2006, vinnur á þessu kaffihúsi.
Það fyrsta sem ég kom auga á var að Þórey Ploder sem var á Kaffitári í Bankastræti var að vinna. Ég spjallaði aðeins við hana og fékk hellings upplýsingar svona beint í æð. Það má t.d. benda á að þeir eru alltaf með 2 espresso blöndur í gangi, eina fyrir espresso og eina fyrir mjólkurdrykkina (latte, cappuchino og þar fram eftir götunum). Að sjálfsögðu var ég ánægður að heyra þetta því ég hef lengi haldið því fram að það sé beinlínis rangt að nota sömu blönduna í þetta tvennt. Það er ekki verið að sækjast eftir því sama í þessum drykkjum og fínu tónarnir sem maður leitar að í espresso eru oft látnir fjúka fyrir meiri brennslu svo það komi nú eitthvað kaffibragð í gegnum alla mjólkina.
Kaffihúsið sjálft er frekar lítið og viðkunnalegt og greinilega mikið um fastagesti og andrúmsloftið mjög afslappað. Þeir eru líka ekki að fela velgengni starfsfólksins í kaffikeppnum hingað og þangað og verðlaunagripir til sýnis. En það er einmitt þeirra sterkasta hlið, starfsfólkið. Það eru fá kaffihús sem eru með jafn mikið af hæfu starfsfólki og Estate. Þetta er svipað og labba inn á Kaffitár heima, önnur kaffihús ættu að taka þetta sér til fyrirmyndar.
En þrátt fyrir frótt starfsfólk og gott kaffi þá fær kaffihúsið í heild sinni ekki hærra en raun ber vitni. Það sem dregur þetta kaffihús samt niður er að það var ekki hægt að fá koffínlaust kaffi og ekki soja mjólk heldur. Þó ég drekki ekki sjálfur koffínlaust kaffi né soja mjólk þá finnst mér að það þurfi að bjóða upp á þetta. Það var samt greinilegt á þeim kaffihúsum sem ég kom á í Köben að þetta er ekki jafn algengt þar og heima eða hér í London.