Bara að láta vita að það eru komnar nýjar myndir inn á flickr og líka að láta vita að nú fer þetta blogg vonandi að lifna við aftur svona þar sem við erum að flytja út núna á laugardaginn. Ég lofa að reyna að vera duglegri að blogga frá London.

Já, fólk var nú orðið úrkulavonar held ég, en þetta gat hann karlinn, og það á gamalsaldri. Mánudaginn 14. sept kom frumburðurinn semsagt í heiminn og var snögg að. Allt gekk mjög vel og bæði Sigrúnu og ungfrúnni heilsast mjög vel.

Ég get nú samt ekki sagt að það sé neitt rosalega markvert sem er í fréttum. Látum okkur sjá, hef ekki bloggað síðan í apríl, jú það hefur nú eitthvað smá gerst. Við Sigrún vorum t.d. allan maí úti í London. Var voða næs að fá smá forskot á vorið, hitta vini og kunningja og hafa það gott. Svo hef ég líka verið að vinna að því að skipuleggja Norðurlandamót Kaffibarþjóna (www.nordicbaristacup.com) ásamt fleira góðu fólki. Eins og nafnið bendir til er þetta keppni milli kaffibarþjóna frá öllum norðurlöndunum. Keppnin er frá 16. til 19. september og er bæði í Reykjavík og svo verður farið með allan skarann út á land líka. Þetta er heljar production, gert ráð fyrir 120 manns, allt forfallnir kaffinördar. Það er enn alveg heill hellingur eftir sem þarf að ganga frá áður en þetta byrjar svo mér ætti ekki að leiðast næstu 2 mánuði. Fyrir utan þetta hefur lífið aðalega snúist um vinna, borða sofa, eins óspennandi og það er. Ætlaði að vera miklu duglegri að fara í göngur í sumar (gerði eina mislukkaða tilraun, þurfti að snúa við) og var líka að vonast til að geta farið í hestaferð í sumar. En það er nú líka bara sjálfum mér um að kenna að kunna ekki að segja nei við vinnu. Það er heldur ekki hægt að segja nei við vinnu á þessum síðustu og verstu…

Það er kannski bara ráð að láta þetta duga í bili. Er ekki sagt að maður eigi að fara hægt af stað? Kannski von til þess að maður haldi þessu betur við núna, batnandi manni er best að lifa og allt það.

Jæja, þá er ég farinn að hlakka til næstu Afríku ferðar! Þetta verður gönguferð um Rwenzori fjöllin, ferð sem mig er búið að dreyma um að fara síðan Borgar mágur minn sagði mér fyrst frá þessum fjöllum. Rwenzori fjallgarðurinn liggur á landamærum Uganda og Congo og þar sem hæsti tindurinn er akkúrat á landamærunum þá er aldrei að vita að maður nái loksins að koma til Congo eftir að það munaði svo litlu síðast (aðeins ein á skildi á milli). Landslagið þarna er alveg magnað eins og myndin hér að ofan gefur til kynna. Gangan sjálf er 8 dagar og svo eftir hana er farið í safarí og endað á bökkum Nílar þar sem hægt er að fara í rafting (flúðasiglingu) niður 5. gráðu flúðir. Ég mæli hiklaust með slíku, skemmti mér konunglega síðast eins og videoið fyrir neðan sýnir. Ferðin er í febrúar á næsta ári svo það er nægur tími fyrir áhugasama að safna og koma sér í form! Allar nánari upplýsingar er að finna á vef Afríku Ævintýraferða.

Bendi svo á að ef þú ert með einhverjar spurningar geturðu haft samband við mig á netfangið joe[hja]afrika.is. Ég verð líka með kynningu á ferðinni, verður auglýst síðar

Svo fyrir þá sem hafa áhuga þá er ég búinn að vera að twitta í einhvern tíma.

Þá er maður kominn aftur til byggða eftir smá fjallabrölt um helgina. Var svo heppinn að fá vetrarfjallamennskunámskeið hjá Íslenskum Fjallaleiðsögumönnum í jólagjöf (takk! Sigrún og mamma fyrir námskeiðið og rúmlega það) og eyddi því helginni í að læra það helsta um hvernig maður hegðar sér á fjöllum á veturna. Þá er átt við tækni í klifri, læra að lesa í snjóinn og meta snjóflóðahættu, hnýta hnúta og svo spáð aðeins í búnaði og hvernig hann er notaður. Þetta var mjög gaman og m.a. var eitt af verkefnunum að grafa snjóhús sem ég og 2 aðrir gistum svo í. Þvi miður var veðrið ekki alveg að leika við okkur um nóttina, hiti og rigning eru ekki beint til að styrkja snjóhús. Við urðum því frá að hverfa um miðja nótt og hlaupa með okkar hafurtask niður í skálann sem var þarna rétt hjá. Sigrún sendi mig af stað með eðal nesti að vanda og andlitið hreinlega datt af samferðamönnum þegar ég dró upp þessa líka eðal Pecanköku með súkkulaði,- og cashewmauksfyllingu. Ekki allir sem trítla á fjöll með heila köku í bakpokanum! Þetta var mjög vel heppnað námskeið og alveg víst að þetta á allt eftir að koma sér vel seinna meir þegar maður fer að príla eitthvað að vetrarlagi.

Þá hefur eitt lítið kríli bæst í fjölskylduna okkar Sigrúnar. Við fengum alveg frábæra jólagjöf frá Elvu og Óla, en þau gáfu okkur semsagt ættleiðingu á górilluunga í Rwanda. Við fengum svo pappírana um þetta allt í vikunni og alveg helling af upplýsingum um Ubuzwu (hann heitir það) og myndir líka. Ubuzwu er hluti af þeim fáu fjallagórilllum sem eftir eru í Rwanda og við Sigrún heimsóttum í febrúar ’08. Fyrir þá sem hafa áhuga þá eru nokkrar myndir frá þeirri ferð á flickr síðunni okkar (tek samt fram að við fórum ekkiað heimsækja fjölskylduna hans Ubuzwu.)

Fyrir eigum við Sigrún svo tígrisdýr og ísbjörn, frekar svona fjölbreytt fjölskylda! Ég þakka bara fyrir að börnin eru á heimaslóðum en ekki í íbúðinni hjá okkur, held það myndi nú ganga smá á ef við ættum að skjóta skjóli yfir þau líka…

Ég bendi líka öllum sem vilja styrkja svona gott málefni á Dian Fossey Gorilla Fund International nú eða WWF